Οι μέρες φεύγουν σαν τα πουλιά που τα πλήγωσε ο χειμώνας, δεν ξερω τι κάνω, απλά ζω
Θελω το παραπάνω αλλάδεν έχω διάθεση να κουραστώ για αυτό . δεν ξέρ τι να κάνω

Σήμερα πέρασε η ζωή μπροστά απο τα μάτια μου

Σήμερα πήγα ευαγγελισμό ...πόνο στο στήθος
Διάγνωση άγχος και στίγμα αναιμίας....μόνο που οι γονείς μου δεν έχουν στίγμα αναιμίας

Αποφάσεις
Έρχεται η ώρα για αποφάσεις..η ώρα που πρέπει να πείς ως εδώ.
Η ώρα που θα πρέπει το εγώ σου να μεταλακτεί σε ΕΓΩ ..Κάθε απόφαση μια ζυγαριά μεταξυ εξέλιξης και πισωγυρίσματος..
τα πρότυπα κάνουν τις αποφάσεις εύκολες, τα όνειρα σε οδηγούν σε αυτές...

Αποφάσεις, δύσκολες, ευκολες, επιπόλαιες, χαζές δεν παυουν να είναι αποφάσεις...

Η θλίψη σου δίνει έμπνευση
και η χαρά αναμνήσεις

Παγίδεψες τα ονειρα
σου ξεφυγε η ελπιδα
τα λαβωσες παμπονηρα
μα σου΄ρθε σαν λεπιδα

σενα υπογειο βαλμένος
σαν μηχανη άριστα κουρδισμένος
διχως λαλιά δίχως ζωη
γελουσες μα δεν ησουν ευτυχισμενος

η ζωη σου σαν ταινια
πονος και προσδοσια
ταινια παρωδία
μια μαυρη κωμωδία

χαμένη είναι η έμπνευση

χαμένη και η ελπίδα

του νου μου η παρένεση

στα όνειρα μου ασπίδα

χαμένο ειναι το πάθος

τα πάντα μοιαζουν λάθος

λάθος στο λάθος γίνεται

αναζωπύρωση στο πάθος

πίσμα και γινάτι

γέμισε το δικό μου μάτι

ασε τους τρίτους απέξω

για μένα τώρα θα διαλέξω

βιστικοί οι στίχοι

δύσκολο το νόημα

δικοι μου οι μύθοι

τα νιάτα μου ανώριμα

καλυνήχτα μορφέα
έλα πάρε με αγκαλιά
σε μέρη μακρίνα
στου νου τα μονοπάτια

κι εγω χαμένος θεατης...την ωρα που η χωρα βουλιαζει ο αερας παιρνει σιγα σιγα την σταχτη του φοινικα και οι ελπιδες σβηνουν

Κανόνες

Μας μάθαν να ζούμε με κανόνες

Καταδικασμένοι σε πνευματικους χειμώνες

Μας αραδιάζουν συνεχώς  σικέ εικόνες

Προσδοκούν  αντιλήψεις λεχώνες

Σου είπαν για σένα πολεμούν

Για σένα τα δίνουν όλα

Μα κάθε μέρα σε γελούν

Και απομυζούν την κάθε σου σταγόνα                                  

Ανδρείκελο σε θέλουνε,

Χωρίς αξίες  και ιδανικά

Ψηφοφόρο σε θέλουνε

Με μυαλά δανεικά

Καιρός πια να ξυπνήσεις

Την ψεύτικη βιτρίνα να γκρεμίσεις

Καιρός πια να σε νιώσουν

Για ότι σου έκαναν καιρός… να το πληρώσουν

Πάει καιρός

Πάει καιρός απο τότε που έγραψα τελευταία φορά εδώ, κατα καιρούς έχω γράψει τα μικρά μου διαμάντια στο twitter, δημόσια , χαμένα στην αφάνεια, κρίμα ...μου φαίνεται δεν ήταν για να ζήσουν.
Μεταλλάζομαι γίνομαι κάτι άλλο πέρα απο το έλεγχο μου. δεν ξέρω τι είμαι πια, δεν ξέρω οιος είμαι και πόσο ώριμος είμαι... Με είχα για πιο μεγάλα πράγματα αλλά δεν μου βγαίνει... το μέγιστο δυνατό δεν το έχω...φόβος, έλλειψη αυτοπεποίθησης, βαρεμάρα, άνεση, τεμπελιά...
Λένε είμαι απο τους καλύτερους...όχι όμως ο καλύτερος...κάποτε με σκότωνε τώρα δεν με νοιάζει...να γιατί άλλαξα..καιρός να ξανα αλλάξω. θέλω να γίνω ανταγωνιστικός και πάλι, θέλω την φόρμα μου , θέλω εμένα...το ερώτημα είναι . υπήρξε αυτο που προσπαθώ να ανακτήσω ή ήταν μια ψευδαίσθηση, μια βιτρίνα που έστησα και εγώ και οι γύρω μου...και τι σε νοιάζει?Αν δεν υπήρξε να υπάρξει τώρα